skip to Main Content
Wat Zegt Ze Nou? Is Het Zó Erg?

De eerste keer dat ik dit hoorde, stond mijn wereld even een paar tellen stil. Ik slikte de brok in mijn keel weg. Zegt ze dat nou echt? Ja, ze zegt het. En aan haar stem hoor ik dat ze het meent.

We zijn al even in gesprek tijdens haar intakegesprek en het is me inmiddels wel duidelijk dat Mara heel erg klaar is met de troep in huis. Maar hoe ze ook haar best doet, ze krijgt het niet voor elkaar om de chaos te verminderen. Steeds weer doet ze moedige pogingen en probeert ze positief te zijn, maar het lukt haar niet. De chaos verdwijnt niet.

Mara heeft haar eigen bedrijf, haar man werkt veel en hun twee tieners doen niets in huis. Naast haar werk moet Mara dus het huishouden doen, twee pubers opvoeden en zich een weg banen door de troep. Dat breekt haar op. Ze ploetert maar door en ze vergeet voor zichzelf te zorgen.

Dan spreekt ze de woorden uit die mij keihard raken: “Als er nú niets verandert, zoek ik een flatje voor mezelf en ga ik alleen met mijn eigen spulletjes in mijn eigen flatje zitten. Dan zoeken ze het maar uit”.

Het is geen woede of wanhoop wat ik hoor. Ze zegt het heel rustig en gedecideerd. Na een korte stilte zeg ik “Zo, dat is heftig”. Dat beaamt ze. Ze legt uit dat ze veel van haar man en kinderen houdt en hen niet kwijt wil, maar ze wil rust, ruimte, kunnen ademen. Ze wil van de rotzooi af maar ze kan het niet alleen. Het is voor haar een flinke stap om mijn hulp in te schakelen.

In de periode dat ik Mara begeleid, is er veel aandacht voor samenwerking binnen het gezin. We betrekken haar man en kinderen erbij en krijgen alle neuzen dezelfde kant op. Doordat Mara de last van deze hele situatie niet meer alleen hoeft te dragen, komt er wat lucht. Ook motiveer ik haar beter voor zichzelf te zorgen op meerdere vlakken.

Langzaam maar zeker zie ik haar blijer en sterker worden en er gebeuren mooie dingen:

  • de relatie met haar man en kinderen wordt hechter
  • ze vindt haar absolute droombaan en stopt met haar moeizaam lopende bedrijf
  • ze pakt de chaos aan, samen met haar man en kinderen
  • hoewel ze nog wel onzeker is, staat ze steviger in haar schoenen en laat ze meer van zichzelf horen
  • ze straalt weer
  • haar leven – met haar man en kinderen – is weer de moeite waard

Dit klinkt als een mooi verhaal, met een mooi happy end. Maar dat is het niet. Vier maanden nadat we onze samenwerking hebben afgerond, krijg ik het intens trieste bericht dat Mara is overleden. Zomaar ineens. Heel onwerkelijk en oneerlijk ook: net nu alles zo goed ging.

Ik troost me met de gedachte dat ik dit nog met haar heb mogen doen voor ze overleed. Dat ze haar laatste maanden nog zo veel positiviteit en geluk heeft mogen ervaren. Doordat ze de stap durfde te nemen om hulp te vragen.

Je hebt het leven niet in de hand. Je weet niet wanneer je laatste dag zal zijn. Maar je hebt wel elke dag dat je leeft de keuze: blijf je doen wat je tot nu toe deed en blijft je situatie dus zoals die nu is? Of durf je andere keuzes te maken, andere acties te nemen zodat je jouw situatie verandert?

Sinds ik Mara begeleidde, hebben meer mensen vergelijkbare dingen tegen me gezegd. Dat ze liever alleen wonen dan in de chaos samen met hun niet-helpende partner. Herken je dat in meer of mindere mate? Laten we eens kijken of we daar iets aan kunnen doen.

Ja, ik wil samen met mijn gezin grip krijgen op onze spullen

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Back To Top