skip to Main Content

Het eerste wat opviel na het gesprek is een soort opluchting. Het heeft me best veel gedaan dat duidelijk was hoe diep het ‘moeten’ zat bij me. Ik merkte bij jou al meteen dat daar een knoop ontward werd als het ware. En dat geeft rust. Die rust vertaalt zich erin dat ik minder kritisch ben op mezelf en de stroom van negatieve ‘opmerkingen’ naar mezelf als vanzelf veel beter te hanteren is.

Het gaat allemaal wat langzamer dan ik hoopte. Het hele proces brengt ook verdrietige gevoelens en een soort faalangst naar boven. Fijn dat ik van jou leer daar mee om te gaan. Ik heb flinke stappen gezet en accepteer dat die gevoelens nu eenmaal ook bij het proces horen. We gaan vol vertrouwen verder.

Zo, ik leer het wel hoor, mijn perfectionisme loslaten… En dan komt er zo maar opeens weer ruimte voor allemaal nieuwe ideeën, wensen, inspiratie… Wat een resultaten.

Ons gesprek kwam wel even binnen en is nu ook geland. Ik werd weer geconfronteerd met een oude diepgewortelde overtuiging die kennelijk af en toe nog eens opsteekt. Het is pijnlijk omdat ik dacht dat dat achter me lag, maar kennelijk heb ik nog wat te leren. Ik heb het omarmt en de ruimte gegeven. Na ons gesprek is ook mijn kijk op de situatie veranderd. Nou ja, veel geleerd dus weer.

Back To Top